Ptaki te żyją w dużych grupach, ciągle wędrujących w poszukiwaniu pokarmu roślinnego. Nad bezpieczeństwem żerującego stada czuwa jeden osobnik, który donośnym głosem oznajmia o grożącym niebezpieczeństwie. Emu doskonale biega, potrafi rozwinąć prędkość do 50 km/h. Podczas upałów emu, podobnie jak strusie i nandu, unoszą skrzydła, obniżając w ten sposób temperaturę ciała poprzez odkrycie struktury żył powierzchniowych. Emu to świetni pływacy, uwielbiają kąpiele. Ciemnozielone jaja, składane przez samicę w prymitywnym gnieździe umieszczonym na ziemi są wysiadywane przez samca ok. 60 dni. W okresie wysiadywania samiec nie pobiera pokarmu i traci po 2 miesiącach prawie 20% swojej wagi. W środowisku naturalnym emu swego czasu stanowiły zagrożenie dla rolniczych plantacji, stąd też je masowo odławiano.
W relacjach z człowiekiem emu są zazwyczaj łagodne, agresję przejawiają jedynie podczas okresu rozrodu i wychowu młodych. To bardzo ciekawskie ptaki, podchodzą a nawet podążają za ludźmi.


Duży ptak grzebiący z rzędu kuraków. Pochodzi z lasów Płw. Indyjskiego i Cejlonu, gdzie jest otaczany kultem. U samca występuje wspaniały, rozkładany wachlarzowato ogon z piórami dochodzącymi nawet do 1,5 m długości. W porze godów tokują, wykonując osobliwe tańce. W Indiach traktowany jest z sympatią, jako tępiciel węży i skorpionów oraz ze względu na czujność - na widok drapieżnika wszczyna głośny alarm.
W dzisiejszych czasach pawie zyskują na popularności i coraz częściej zdobią posiadłości osób mieszkających na wsi oraz są stałym elementem dekoracyjnym ogrodów zoologicznych, w których żyją przeważnie na wolności.


Żyje w górskich rejonach środkowych Chin do 2200 m n.p.m. Najczęściej spotkać go można w lasach oraz na skalistych wzgórzach porośniętych gęstymi krzewami i bambusem. Poza okresem lęgowym żyje pojedynczo, a zimą tworzy niewielkie stada. W okresie godów kogut wydaje piskliwe dźwięki i obchodzi kurę z opuszczonym i napuszonym kołnierzem. Rozkłada także ogon, którym stara się otoczyć kurę. Bażant ten znany jest w Europie od połowy XVIII w. W toku wieloletniej hodowli powstały barwne odmiany, mi.in. Bażant złoty lutino, którego mamy możliwość zaprezentować w ogrodzie.



Jest to duży, wędrowny ptak wodny z rodziny kaczkowatych, zamieszkujący Mongolię i wschodnią Rosję. Zimują głównie na południu i wschodzie Chin. W stanie dzikim odżywia się pokarmem roślinnym i drobnymi bezkręgowcami. Została udomowiona prawdopodobnie w Chinach ok. 3000 lat temu. Rzadko pływa a poza sezonem lęgowym tworzy niewielkie stada.



Jest to największy łowny ptak Ameryki Północnej. Charakterystyczną cechą indora jest jego specyficzny głos zwany "gulgotaniem", który jest z najbardziej znanych i rozpoznawanych odgłosów przyrody. Pęk włosów sterczący z piersi dorosłego indora zwany "brodą" może osiągać długość nawet do 30 cm, a każda z nóg zaopatrzona jest dodatkowo w pazur, po którym ocenić możemy wiek ptaka. Dzikie indyki są wspaniałymi biegaczami, biegającymi z przeciętną szybkością 12 km/h, ale w przypadku niebezpieczeństwa, w bardzo krótkim czasie mogą one osiągać prędkość do 60 km/h. W czasie godów, przypadające na wiosnę, aby stać się bardziej atrakcyjnym, indor posiada możliwość "napuszania się" i rozpościerania ogona, zwanego "wachlarzem", a także zmiany ubarwienia głowy i szyi, która w tym właśnie okresie przybiera kolor jasnoczerwony.



Pochodzą z Japonii, jednak Feniksy miniaturowe zostały wychodowane w Niemczech. Feniksy mają szczupłe i wydłużone ciało, co podkreśla jeszcze długi ogon noszony dość nisko linii grzbietu. Ta wielce ozdobna rasa potrzebuje właściciela posiadającego zdolność do poświęceń aby długi ogon koguta mógł zachować doskonały wygląd.



Jest to rasa bardzo stara, pierwsze ptaki trafiły do Europy najprawdopodobniej w XVI w. Rasa ta występuje w wielu różnorodnych odmianach, mi.in.lokowane. Karzełki japońskie to ptaki idealne dla dzieci. Jako, że kury te są małe, z natury łagodne oraz ufne, dzieci z łatwością mogą się nimi opiekować.